Opinie
Dit boek pakt je vanaf de allereerste pagina, en laat je pas los na de laatste letter van de epiloog. Je wordt meteen geconfronteerd met de belangrijkste open plek in het verhaal: wat is er gebeurt met Isabel (zie samenvatting) en nog belangrijker: wie heeft het gedaan? Er zit veel tempo in dit verhaal, wat het heel moeilijk maakt om te stoppen met lezen. Je leest net iets nieuws en je wil weten hoe dit afloopt.
Behalve de moord op Isabel is ook het privéleven van de hoofdpersoon, Sabine, heel interessant om te lezen, en bij te houden. Daar gebeurt van alles, en door gebeurtenissen in het leven van Sabine komt zij steeds dichter bij het antwoord.
Dit boek leek heel dik, en ik vroeg me af of ik het op tijd uit ging krijgen vanwege de tijdsdruk, maar je bent er zo doorheen. Niet eens omdat het een te makkelijk boek is, want je moet wel zelf nadenken en verbanden leggen, maar omdat je gewoon niet stopt en totaal niet doorhebt hoeveel tijd er is verstreken sinds je bent begonnen met lezen.
Het enige minpuntje vond ik dat de manier waarop acties van Sabine werden beschreven niet zo heel erg fijn is. Ik probeer het echt heel erg om het goed onder woorden te brengen, maar het lukt me niet. Het irriteerde gewoon. In het begin van het boek vond ik het echt een probleem, maar naarmate je vordert in het verhaal, merk je er steeds minder van.
Samenvatting
Het verhaal wordt vertelt vanuit de ik-persoon Sabine Kroese, een vrouw van in de 20 die na een depressie, ofwel burn-out, weer aan het werk kan en begint met het werken van halve dagen. Op haar werk is de sfeer enorm veranderd. Renée verspreidt allerlei geruchten over haar, waardoor haar collega’s erg wantrouwig tegenover haar zijn. Dit laat haar dan ook terugdenken aan haar middelbare schooltijd in Den Helder, waar ze vroeger erg gepest werd. In de krant ziet ze een stukje staan over een reünie van haar school en ziet het dan ook gelijk al niet zitten. Op haar werk komt ze Olaf tegen, iemand die haar ontzettend aan Bart, haar vroegere vriendje, doet denken en krijgt een relatie met hem. Hoe dichterbij de reünie komt, des te meer ze zich van Isabel, haar voormalige beste vriendin, kan herinneren. Sabine verloor Isabel op de middelbare school aan een populair groepje en werd daar vervolgens ook door gepest, toen Isabel plotseling verdween. Ze herinnerde zich gek genoeg niets van de dagen rondom de vermissing van Isabel en had dat volgens haar psychologe verdrongen. Stukje bij beetje worden de gebeurtenissen die 9 jaar geleden afspeelden steeds duidelijker en keerden de herinneringen terug. Sabine doet er alles aan om in aanraking met de waarheid te komen en besluit toch naar de reünie te gaan.
Sabine gaat vaak terug naar Den Helder om herinneringen op te halen. Ze komt erachter dat haar vroegere conciërge al zijn katten een naam heeft gegeven die afgeleid zijn van vermiste of vermoorde meisjes, en dat Olaf vroeger iets met Isabel heeft gehad en daar niets tegen Sabine over gezegd heeft. Ze verdenkt Olaf van de moord op Isabel. Nadat Sabine echter door Olaf bijna gewurgd wordt, komen alle herinneringen weer terug en valt alles op zijn plaats.
Bron: http://educatie-en-school.infonu.nl/samenvattingen/91100-de-reunie-simone-van-der-vlugt.html
Opdracht: Interview met de schrijver
Simone van der Vlugt werd geboren op 15 december 1966 en ze is nu 48 jaar oud. Ze schreef al veel boeken. Eerst vooral historische boeken, maar ze heeft nu al zeven thrillers op haar naam staan. Op ‘de reünie’, een van de thrillers, ga ik in dit interview met haar dieper op in. Nadat we haar nog even wat beter hebben leren kennen natuurlijk.
Vertel ons eens wat over jezelf.
“Ik ben dus 15 december 1966 geboren, in Hoorn. Ik wilde van jongs af aan al boeken gaan schrijven, en ik werd heel erg geïnspireerd door Thea Beckman. Na mijn studie werd ik secretaresse en schreef ik vrije tijd aan ‘de amulet’. Ik ben doorgegaan met schrijven. Ik vond het heel erg leuk om het verleden te schrijven. Ik kon van tevoren me verdiepen in de gebeurtenissen en daartussen een link leggen en een hoofdpersonage verbinden. Tussendoor ben ik ook nog getrouwd en heb ik twee kinderen. Behalve schrijven hou ik ook van lange wandelingen, en piano spelen.”
Op den duur ben je van historische jeugdromans over gegaan naar thrillers. Waarom heb je die overstap gemaakt?
“De overstap was voor mij logisch. Historische jeugdromans schrijven ging lekker, mijn uitgever was blij en ik was populair. Maar mij gaf het steeds minder voldoening. Ik kreeg een beetje genoeg van schrijven over twaalfjarigen, die vaak nog in een gezinssituatie zitten en daarom niet zo zelfstandig kunnen handelen. Als ik wilde schrijven over iemand van twintig zette ik er een veertienjarige naast, zodat mijn jonge lezers zich konden aansluiten. Maar bij signeersessies stonden er kinderen van tien én volwassenen aan mijn tafel. Dan vroeg ik me af voor wie ik nou schreef eigenlijk. Tegenwoordig worden mijn historische jeugdromans ‘Schijndood’ en ‘De bastaard van Brussel’ uitgegeven als young adult-romans, maar destijds lazen mijn lezers van tien al boeken over de pest en melaatsheid en zelfmoord. Dat was wel een beetje heftig. Ook voelde ik me beperkt door de regels die er zijn voor jeugdboeken. Het allereerste boek waarmee in bij Lemniscaat terecht kwam, vonden ze eigenlijk een volwassenenboek. Ik moest er een jonger personage bij doen, omdat het anders niet echt leuk was voor kinderen. Ik wilde debuteren en ik had een potentiele uitgever, dus ik deed het maar. Een deel wat geschrapt is is later alsnog terecht gekomen in een ander boek.’’
Je eerste thriller was ‘de reünie’. Vond je het lastig om ineens iets heel anders te schrijven?
“Ik kon geen historische romans voor volwassenen schrijven, omdat het een te kleine markt is. Schrijven over deze tijd leek me ook wel leuk, omdat ik dan een keer niet zo veel vooronderzoek hoefde te doen. Ik vond het vroeger wel leuk, maar nu was ik er een beetje klaar mee. Ook dacht ik bij thrillers die ik las, dat ik dat ook kon. En zodoende heb ik het geprobeerd. Het was in het begin wel even omschakelen, en veel schrappen en het duurde relatief langer om ‘de reünie’ te schrijven, maar je ziet, het is me gelukt.”
Hoe ben je op het idee gekomen van ‘de reünie’?
Al snel had ik besloten om iets psychologisch in mijn boek te verwerken. Toen ik eens een tijdschrift las kwam ik een artikel tegen over allemaal mensen die te maken hebben gehad met verdringing, en ik wist dat dat een deel ging uitmaken van mijn verhaal. Hoe raar het ook klinkt, maar het vergeten van een moord kwam gelijk in me op. Toch kon ik niet helemaal van de tieners af, en een deel van het verleden van Sabine speelt nog een rol in het heden. Ik moest een aanleiding hebben om herinneringen op te halen, en zo kwam Olaf er ook nog bij. De rest was gewoon dagen brainstormen, en van alles uitdenken.
Als je terugkijkt op het boek, zijn er nog dingen die je zou veranderen?
Hoe arrogant het ook klinkt, ik denk het niet. Het boek verkocht heel erg goed en ik heb er prijzen mee gewonnen. Het is dus een prima debuut geweest. Tuurlijk, er kunnen altijd dingetjes beter, maar dat hoeft van mij echt niet meer. Ik ga me nu richten op de toekomst, en nieuwe boeken die ik wil gaan schrijven, want ik heb nog heel wat ideeën in mijn hoofd.
Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Simone_van_der_Vlugt
http://www.simonevandervlugt.nl/biografie-van-simone-van-der-vlugt/
http://www.scholieren.com/auteur/580/simone-van-der-vlugt
Een goed verslag. Maar heb je voldoende informatie om aan het eind van klas 6 alles nog te weten?
BeantwoordenVerwijderen